Tadaima~

Hoi allemaal,

‘Tadaima’ is wat Japanners zeggen wanneer ze thuiskomen, en dat is precies wat ik dacht toen het vliegtuig landde.

Het heeft me veel tijd gekost een stage in Japan te vinden, maar ik heb het er zeker voor over. Deze keer ga ik 4 maanden bij een bedrijf in Kyoto werken. Veel mensen hebben me gevraagd of ik mijn blog weer bij ga houden en dat ben ik inderdaad van plan, maar deze keer wil ik me graag focussen op het maken van filmpjes. Ik heb op youtube een kanaal met dezelfde naam (‘Cinkansen’) aangemaakt, dus als jullie zin hebben kunnen jullie daar mijn filmpjes bekijken:

https://www.youtube.com/channel/UChRuhhta2ye2X8gkggNWkhQ

Er staan ook wat afspeellijsten op met informatie over Japan en Kyoto. Ze zijn wel in het Engels, maar zelfs als je het niet helemaal verstaat, krijg je een indruk van wat voor plek het is. De meeste mensen konden Kyoto niet helemaal plaatsen, maar toch is Kyoto waarschijnlijk precies waar je aan denkt als je je inbeeldt hoe het oude Japan eruit ziet. Kyoto was lang de hoofdstad van Japan en het is de plek met veel van de beroemde tempels, oude straatjes, en geisha’s worden er nog altijd opgeleid om in de theehuizen te werken. Wat ik niet wist is dat het ook een moderne studentenstad is. Het station is bijvoorbeeld heel modern en er zijn veel buitenlandse studenten en toeristen. Vaak zie ik meer toeristen dan ik kan tellen. In de bus worden de haltes in het Japans, Engels, Chinees en Koreaans weergegeven en omgeroepen met uitleg voor toeristen.

IMG_3877

Kyoto Station

Deze keer voelde het anders dan toen ik vorig jaar voor het eerst op Kansai Airport aankwam. Alles is de laatste paar weken ineens zo snel gegaan dat het gisteren pas echt tot me doordrong dat ik in Japan ben. Zelfs de vlucht ging snel (ik heb geen idee hoe, want ik heb niet zoveel geslapen…) Daarna was het doorbijten tot ik mijn huis eindelijk gevonden had. Op het vliegveld moest ik even zoeken naar een plek om mijn identiteitsbewijs te kopiëren en toen ik eenmaal bij mijn bushalte stond, ben ik eerst helemaal de andere kant op gelopen (door de regen.. waarom regent het steeds als ik in Japan aankom?…). Ik woon drie minuten lopen van de ‘Tetsugaku no michi’ (Filosofenpad), maar het pad is een paar kilometer lang en als je niet weet welke kant je op moet, kan het dus even duren. Op dat moment was ik echt blij dat ik had besloten alleen handbagage mee te nemen naar Japan. Gisteren zat ik in de bus op de terugweg van het station, omdat ik net mijn ‘OV’ had aangeschaft en ik zag zoveel plekken voorbij komen die ik alleen op internet had gezien. En toen bedacht ik me dat ik de komende maanden gewoon min of meer spontaan kan besluiten even naar het bamboewoud, of het geishadistrict, of een van de vele beroemde tempels te gaan. Dat voelt best goed, haha.

Schermafbeelding 2016-04-23 om 21.17.28

Zit je in de bus naar buiten te kijken, duikt dit ineens op.

Ik besloot nog even langs de Filosofenweg te wandelen, om de eerste kennismaking over te  doen. Het is de perfecte plek voor een wandeling, dus ik heb geluk dat ik er zo dichtbij woon. Er was iemand katten aan het voeren. Dat gebeurt blijkbaar vaak en de katten zijn dan ook aan de dikke kant, ondanks het feit dat het schijnbaar zwerfkatten zijn. Ik was in ieder geval in de zevende hemel.

IMG_3902

Filosofenweg

Schermafbeelding 2016-04-23 om 21.15.28

Vandaag ben ik naar Higashiyama (een ouderwets gebied met een pagode), de Kiyomizu tempel (een van de populairste bestemmingen), en Gion (het geishadistrict) geweest. Ik vind eigenlijk alles per ongeluk. Ik loop gewoon een beetje de goede kant op en ineens zie ik de pagode. Dan loop ik maar een beetje verder de oude straatjes in en dan zie ik een tempel. Opeens besef ik dat dat de Kiyomizu tempel is waar ik eigenlijk naartoe wilde… Zo werkt het blijkbaar. Ik wilde nog niet naar huis, dus ik ging even in Gion rondwandelen. Ik kwam uit bij het theater waar waarschijnlijk net een voorstelling was geweest en de Maiko  (geisha in opleiding) en Geisha’s/Geiko kwamen net naar buiten. Ik had ze nog nooit in het echt gezien en ben al vrij lang geïnteresseerd in alles wat met dat wereldje te maken heeft, dus dat was helemaal perfect.

IMG_3923

Schermafbeelding 2016-04-23 om 21.12.19

Links komen de maiko net naar buiten.

Binnenkort zal ik een filmpje maken van mijn eerste indrukken. Voor nu moeten jullie het doen met de foto’s.

Tot snel!

En P.S.

IMG_3879

Weer mijn OV bijna op laten eten door het apparaat.

IMG_3875

De laatste Raku bus gaat al om 17:00?!

IMG_3842

Eindelijk uitleg bij de toiletten

Laatste beetje: drie dagen als salary(wo)man en een dagje Tokyo

Hoi allemaal,

Het is ondertussen echt lang geleden. Het voelt ook een beetje raar om te schrijven, terwijl ik allang thuis ben, maar ik was nog niet klaar. Als eerste wilde ik nog vertellen over mijn stage.

Zoals ik al had gezegd, heb ik een stage bij een Japans bedrijf aangeboden gekregen en daardoor heb ik drie dagen kunnen meemaken hoe het is om bij een bedrijf te werken in Japan. We hebben meerdere keren met de drie mensen die waren uitgekozen geoefend en er moest nog best wat voorbereid worden. Om überhaupt in aanmerking te komen moest je een motivatiebrief schrijven, een goede student zijn (natuurlijk) en door de sollicitatie komen. Toen dat eenmaal ‘geregeld’ was, kregen we een paar stencils mee naar huis om in te studeren. Er stonden algemene regels op voor vaste uitspraken en hoe je jezelf voor moet stellen. Er was ook een stencil waarop stond hoe je de telefoon op moest nemen. We moesten van tevoren ook de motivatiebrief en een soort CV inleveren (met foto in pak), in een speciale enveloppe van school. Die was belangrijk…

Ik had natuurlijk alles uitgesteld tot de dag ervoor, de laatste dag dat mijn sportclub een wedstrijd had. Ik stond vroeg op, deed mijn sportkleding alvast aan, en ging naar school om in een hokje de foto te nemen en de enveloppe uit mijn laatje te halen. Eenmaal aangekomen worstelde ik me in het hokje uit mijn sportshirt en trok mijn colbertje aan. Toen de foto’s klaar waren, rende ik naar de andere kant van de campus om de enveloppe op te halen… maar de deuren gingen niet open. Ik besloot de volgende ochtend vroeg langs te gaan en rende door naar een konbini om mijn brief te printen (want konbini’s zijn overal goed voor!). Met de hulp van een medewerker is het uiteindelijk gelukt en ik ben meteen doorgegaan naar het stadion waar we de wedstrijd hadden. Toen die voorbij was, heb ik afscheid genomen van de club en werd overladen met cadeaus.

IMG_1710 (kun je me vinden?)

De volgende ochtend kon ik voor het eerst doen alsof ik een belangrijk lid van de Japanse samenleving was. Iets was me meteen opviel: de panty’s zitten ontzettend strak. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar blijkbaar willen Japanse vrouwen hun benen zo dun mogelijk hebben en moeten de panty’s daarbij helpen… zucht. Ik had met de twee anderen bij de klok (DE klok van Nagoya Station) afgesproken en we gingen samen naar het bedrijf. Daar kregen we een warm welkom. We hebben eerst met de studenten die daar een bijbaantje hebben zitten praten. Daarna werden we aan een werknemer gekoppeld en gingen we naar verschillende vergaderingen. Op de tweede dag mocht ik een keer naar een bedrijf bellen om te vragen of ze naar het feest van de volgende dag zouden komen. Het was zenuwslopend, maar blijkbaar ging het met ons allemaal goed. Nu ik het in het Japans heb moeten doen vind ik bellen ineens een stuk minder moeilijk, haha. We zijn nog bij wat ontmoetingen met andere bedrijven geweest en op de laatste dag mochten we mensen op het feest welkom heten. Dit gebeurde in een enorm hotel (echt, aan één kant was een hele muur veranderd in een wáterval!) en er kwamen zo’n 300 mensen. We hebben het dus even druk gehad. Voordat we weg moesten, kregen we nog zelfgemaakte cadeautjes (Japanners zijn daar goed in) en we hebben veel foto’s genomen. Hier mijn CV, zonder al te persoonlijke informatie, en een foto van ons, terwijl we aan het werk waren.

IMG_1732 Schermafbeelding 2015-08-15 om 13.51.07

Ondertussen waren mijn ouders ook aangekomen en ik heb na het werk een paar keer met ze afgesproken. We zijn een dagje naar Tokyo geweest. Met de shinkansen heen (eindelijk doe ik mijn naam eer aan) en met de nachtbus terug. Een paar foto’s van Tokyo (en het metrosysteem…):

IMG_0794 IMG_0798 IMG_0791 IMG_0808

Eerlijk gezegd heeft de nachtbus ook indruk op me gemaakt. De chauffeur praatte extra zacht, alsof hij ons niet wakker wilde maken, en ’s ochtends vroeg reden we om een dal heen waar ik de zon op zag komen achter het kasteel van Nagoya. Dat was op z’n zachtst gezegd indrukwekkend. Tokyo was mooi en voldeed aan mijn verwachtingen, maar voor mij is het ook echt alleen een stad om af en toe heen te gaan. Ik zou denk ik op een rustigere plek willen wonen. De volgende keer ga ik wel wat langer rondkijken.

Over de volgende keer gesproken: ik ben bezig mijn werkstage te regelen en het lijkt er op dat dat ook in Japan zal kunnen, misschien zelfs in Nagoya. Aangezien het pas in februari is, zal het even duren voor er iets definitiefs wordt afgesproken, maar ik ga alvast duimen dat het lukt.

Tot de volgende keer!

Dag Japan!

Hoi allemaal,

Ik heb eigenlijk nog steeds geen tijd om te schrijven, maar ik zal even een kort afscheidsblog maken. Gisteren hadden we op school de ceremonie voor de geslaagde uitwisselingsstudenten. De reacties zijn heel verschillend. Sommigen zijn blij om weer naar huis te gaan (al heeft bijna iedereen het leuk gehad), anderen willen nog lang niet weg. Ik ben natuurlijk van de tweede soort. Mijn ouders zijn de afgelopen week in Japan op bezoek geweest en ook zij vinden dat ik hier hoor, dus dat zegt wat. Ondertussen heb ik afscheid genomen van de track and field club, de uitwisselingsstudenten en mijn gastgezin, maar ik heb er ook bij gezegd dat ik volgend jaar terug kom voor mijn stage. Daar moet ik dus nog wat aan gaan doen… Maar goed, ook als ik geen stage heb ga ik gewoon…

Het afscheid van de club was nog best emotioneel, maar dat heb je hier. Als je eenmaal bij de groep hoort, hechten mensen zich ook aan je. Ik hecht me sowieso snel aan mensen, dus dan krijg je dat. Ik heb wat mini speeches moeten geven en we hebben cadeautjes uitgewisseld. De meisjes hadden een kaart in elkaar geknutseld met hun foto’s en berichtjes erin. We hebben natuurlijk ook veel foto’s genomen met z’n allen in het uniform. Daarna ben ik met de eerstejaars uit eten geweest en we hebben allemaal LINE adressen uitgewisseld.

Van iedereen op school heb ik gisteren afscheid genomen. Er was eerst een officiële ceremonie waar je je diploma kreeg en later was er een soort lopend buffet met af en toe speeches en optredens van de uitwisselingsstudenten. Er is veel gelachen en ook gehuild. Ik had aan mijn gastmoeder gevraagd wat ik aan moest doen en ze zei dat een pak een goed idee was. Uiteindelijk was ik een van de enigen… Maar goed, had ik dat nog een keer aangehad.

Gisteravond heb ik ingepakt (want laatste moment…) en vanmiddag ben ik met mijn ouders op de trein gestapt. De dag was heel vreemd. Ik heb nog niet echt tijd gehad om stil te staan bij het feit dat het (voor nu) voorbij is. De gastmoeder en ik hebben de hele tijd rondgerend om de reis te plannen en mijn kamer leeg te halen. Op het station hebben we even afscheid genomen en toen moesten we allebei rennen. Ze vroeg nog wel even of ik echt volgend jaar terugkom, dus ik denk dat het wel goed zit met de band (niet dat ik er aan twijfelde eigenlijk). Ik heb hun brieven gegeven en blijkbaar hadden ze hetzelfde idee, want ik kreeg brieven in mijn handen gedrukt, net voor we de auto uitstapten.

Wanneer ik in Nederland ben zal ik nog blogs schrijven over wat ik verder allemaal meegemaakt heb en ook hoe het voelt om terug te zijn.

Nog even wat foto’s voor nu, van de afgelopen maanden:

IMG_1342 IMG_1309 IMG_1057 IMG_0984 IMG_0954 IMG_1042 IMG_1191 IMG_1254 IMG_1423 IMG_1539 IMG_1579 IMG_1721 IMG_1798 IMG_1836

Ik ga maar eens slapen… morgen een vlucht van zo’n 11 uur… Maar ik kijk wel weer uit naar het vliegen, om de één of andere reden.

Tot binnenkort!

Even tussendoor

Hoi allemaal,

Ik heb het de laatste tijd ineens zo druk gehad dat ik geen puf meer had om te schrijven. Maar het is nu vakantie, dus laat ik deze kans grijpen om de afgelopen weken samen te vatten.

Het is ineens heel heet geworden hier. Het heeft een tijdje bijna aan een stuk door geregend (terwijl het daar nog niet het seizoen voor is..), maar nu staat alles in bloei. Er hangen ook leuke rupsen uit de bomen, dus je moet goed opletten waar je loopt. We hebben laatst eindelijk de theeceremonie buiten kunnen doen, maar we moesten de regels uit het raam gooien (is dit een Nederlandse uitdrukking?), omdat er beestjes in de thee sprongen als je te laat was met drinken. Het was alsnog heel gezellig en het is denk ik de cursus die ik het meest zal missen.

IMG_1640 IMG_1612IMG_1617

Een tijdje geleden heb ik de mensen van mijn stage ontmoet. We hadden afgesproken tijdens de lunchpauze. Net toen ik een rijstbal in mijn mond had gepropt werden we geroepen. Als eerst hebben we visitekaartjes uitgewisseld en daarna hebben we een heel gesprek gehad over waarom we Japans zijn gaan studeren en wat voor werk we willen doen. Het was heel gezellig en ze kenden ‘Hataraki man’, een van mijn favoriete series. Blijkbaar willen ze dat we in pak komen, waar ik blij om ben, want ik heb nog niet echt een gelegenheid gehad om dat eens uit te proberen. Ze lijken heel aardig, maar ik heb gehoord dat ze eigenlijk juist streng zijn. Aan de andere kant word je wel weer beloond als je het goed doet.

De reden dat ik het zo druk heb gehad is dat we ineens gebombardeerd werden met toetsen en presentaties. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen, maar ik heb zo vaak tot drie uur ’s nachts huiswerk zitten doen dat ik vrijdag tijdens de pauzes op tafel lag te slapen. Nu is het mijn eigen schuld, aangezien ik pas rond elf uur begon, maar aan de andere kant kon ik niet echt anders.

Op dinsdag, woensdag, vrijdag en zaterdag heb ik namelijk clubactiviteiten. Ik kwam meestal rond acht uur thuis, at mijn avondeten en viel in slaap, om na een paar uur slaperig aan mijn huiswerk te beginnen. De andere studenten denken dat je door de adrenaline toch wakker blijft, maar tijdens de metrorit naar huis ga ik altijd van hyper naar knikkebollend… De oefeningen zijn ook niet niks. Meestal beginnen we met een rondje om het veld, rekken en strekken, twintig minuten over hordes springen en dan het echte werk. Een van de eerste keren deden we een oefening waar je zestig meter rent, terug naar het begin jogt en weer opnieuw begint. Dat deden we vier keer, daarna hadden we even pauze, en toen begonnen we weer opnieuw. Toen we klaar waren, lagen de eerstejaars letterlijk op de grond. Als ik nu hoor dat we drie keer de honderdvijftig moeten rennen, ben ik dus opgelucht. Na het rennen doen we meestal spieroefeningen, zoals de plank (meestal een minuut per positie), opdrukken, allerlei buikspieroefeningen, etc.

IMG_1597

Ik ben nu aan de meeste dingen gewend, alleen het rennen zelf is ironisch genoeg een probleem. Mijn enkels zijn altijd al zwak geweest en nu ik ze ineens zoveel ben gaan gebruiken, heb ik er nogal last van. Ik had eerst een paar weken een vage pijn, maar deze week was het ineens zo erg dat ik tijdens het horden vroeg of ik mocht stoppen. Die avond waren ze opgezwollen, dus we hebben er ijs op gedaan en ik draag nu verstevigers. Gelukkig nemen ze dit soort dingen serieus en laten ze met niet meer rennen. Dit betekent wel dat ik meer oefeningen moet doen. Afgelopen week heb ik samen met een senpai geoefend. Toen moest ik de meeste oefeningen dertig tot vijftig keer doen. Ik krijg trouwens wel complimenten over mijn spieren, mwaha. De laatste paar keer heb ik echter met een andere senpai geoefend en die pakt het wat rustiger aan. Mijn enkels zijn ondertussen weer een stuk beter, trouwens.

IMG_1653 (Een mooie close-up van mijn beterende enkel)

Pasgeleden hadden we een feest voor de nieuwe clubleden. We zijn met z’n allen (zo’n veertig studenten) naar een izakaya (een soort bar..?) gegaan en hebben elkaar toen beter leren kennen. Zaterdag beginnen we altijd om half tien ’s ochtends (!) met oefenen. Toen we die zaterdag klaar waren is iedereen naar huis gegaan om zich op te frissen en om kwart voor zes zouden we elkaar weer ontmoeten. Ze hadden een zaal gereserveerd en ook voor al het eten en drinken gezorgd. Het was trouwens wel traditioneel, dus ik heb de hele tijd op de grond gezeten en geprobeerd niet te letten op de kramp in mijn benen, haha. Nou ja, af en toe heb ik ze stiekem onder de tafel uitgestrekt… De eerstejaars moesten naar voren om zich voor te stellen, hun favoriete senpai te noemen en iets grappigs te doen. De favoriete senpai moest steeds een glas alcohol leegdrinken (het werd dus heel gezellig). Ik was op dat moment heel blij dat ik een Nederlander ben, want zo heb ik altijd iets interessants: Nederlands. Dus ik heb ze Nederlandse woorden geleerd die ze met z’n allen herhaalden. Daarna heb leuke gesprekken gehad met verschillende mensen uit de club en toen we klaar waren ben ik met twee andere meisjes wat ijs gaan eten. Mijn gastmoeder zei dat je normaal de hele nacht doorgaat, dus toen ik om elf uur uitgeput thuiskwam zei ze: ‘Al zo vroeg thuis?’ Ik heb dus absoluut geen spijt dat ik bij de club ben gegaan. Ik heb nu zoveel Japanse vrienden gemaakt en een beetje geoefend met Japanse feestjes.

regret-nothing

Ik heb echter ook vrienden gemaakt buiten de club. Op een dag liep ik ijs te eten toen ik twee Japanse meisjes giechelend weg zag rennen. Ik lachte maar gewoon terug. Een paar dagen later zat ik ijs te eten (zie je een patroon?) toen de twee meisjes verlegen naar me toe kwamen. Het blijkt dat ze graag Engels willen oefenen, maar niet vaak de kans hebben om buitenlanders tegen te komen. We hebben dus adressen uitgewisseld en wanneer ik ze tegenkom, praat ik even Engels met ze. Ik word trouwens nog steeds herkend van het toneelstukje van het festival. Japanners die ik niet kende, vroegen me of ik dat magische meisje was. Yup, ik heb een reputatie.

Dat is een beetje wat er gebeurd is. Nu even een weekje vrij, dan de tentamens en dan is het alweer voorbij… (Ik denk dat het tijd wordt om me vast te ketenen aan de schoolpoort… Ik heb gehoord dat mensen zich weleens een maand in hun kamer opsluiten vanwege de reverse culture shock, dus dat wordt nog even spannend.)

Tot de volgende keer!

Waarom niet?

Hoi allemaal,

Er is de afgelopen tijd ineens veel gebeurd, dus bereid je voor op weer een lang bericht. Ik heb het gevoel dat op het laatste moment ineens alles tegelijk gebeurt.

Als eerste zijn de ochtenden ineens een stuk chaotischer, omdat iedereen in Japan weer naar school gaat. Mijn zussen zijn nu ’s ochtends wakker en soms nog eerder de deur uit. In de metro is het weer proppen en op weg naar school staan we in de rij voor het stoplicht. Even voor de indruk:

IMG_1580 IMG_1581

Ik had gezegd dat ik van plan was om bij een club te gaan en ik heb uiteindelijk een mail gestuurd naar de track and field club. Ik kreeg de volgende dag al een blije mail terug. Ze bedankten me dat ik erbij wilde en vroegen me om op acht april langs te komen. Er stond ook een etentje gepland en aangezien de meeste eerstejaars die dag zouden komen, was dat het handigst. Mijn gastmoeder was helemaal blij (hint: er zitten veel jongens in de club) en aangezien de jongere zus bij de track and field club van haar school zit, mag ik haar kleren zolang lenen.

IMG_1585 (Als je een foto van mij wil, moet je er zelf om vragen, hehe)

Ik had wel een probleem. De achtste was de dag dat ik zou solliciteren voor een korte stage bij een Japans bedrijf, een uur ‘Hotel Japans’ zou hebben, een toneelstuk op zou voeren voor het schoolfestival, mee zou doen aan het introduceren van Hogeschool Zuyd voor de uitwisselingsstudenten en nu dus ook naar de club zou gaan. Uiteindelijk heb ik niet meegedaan aan de uitleg over de scholen, maar ik heb wel mijn gegevens doorgegeven, zodat de studenten me alsnog later een keer kunnen ondervragen.

Die ochtend had ik om tien over tien mijn sollicitatie. Het ging om een stage van drie dagen bij een Japans bedrijf, waar je alvast wat ervaring op kan doen voor later. Het gaat om meelopen bij de verkoop, de telefoon opnemen en een webpagina maken voor uitwisselingsstudenten. Ik wist niet zeker of ik het wel wilde, maar aan de andere kant is alle ervaring welkom. Ik besloot dat alleen al de sollicitatie een extra ervaring was, dus ik heb maar meegedaan. Toen ik klaar was, had ik echt geen idee hoe het gegaan was.

Om elf uur hadden we tussendoor onze gewone lessen. Voor mij was het ‘Hotel Japans’, waarvoor we binnenkort een presentatie als reisleider moeten geven, dus daar zijn we even mee bezig geweest.

Daarna zijn we doorgehold naar een ander gebouw waar alle uitwisselingsstudenten van niveau 600 in groepjes van drie een toneelstukje op zouden voeren. Het thema moest zijn ‘Attakaindakara’ (‘omdat het warm is’), een liedje waar ik een tijdje geleden een filmpje van op Facebook heb gezet. Mijn groepje besloot het te laten gaan over een magisch meisje dat een arrogant vriendje heeft en aangevallen wordt door haar vijand. Tijdens het vechten besluiten ze ineens dat ze elkaar mogen en dat ze elkaars kledingstijlen wel leuk vinden. Dan rennen ze samen weg om te gaan winkelen (en het vriendje blijft achter). Ik zal maar niet ingaan op de details, dan wordt het te ingewikkeld. Ik was het magische meisje en ik had ‘attakai powers’. Natuurlijk moest ik ook transformeren, dus ik heb een klein stukje gedanst op een snelle versie van het liedje. De Japanse studenten vonden het allemaal schattig en gingen erin mee, dus het was heel leuk om te doen. Uiteindelijk heb ik de tweede prijs voor actrice gekregen, waar ik (dit is belangrijk) chocola met een boodschap voor kreeg:

IMG_1586

Helaas kon ik niet alle toneelstukjes zien, want ik moest alweer doorrennen naar het sportveld. Ik was er nog nooit geweest, dus ik kwam van de andere kant aan. In de verte stond de club in een kring te luisteren naar de speech van een ouderejaars. Toen ze doorhadden dat ik kwam kijken, begonnen ze meteen banken voor me aan te schuiven en ik kreeg een senpai (ouderejaars) die me liet zien waar de kleedkamer was. Ze was heel aardig en ik werd door iedereen uitgevraagd over waarom ik bij de club wilde (geen idee?), of ik thuis weleens aan sport deed (nee…?), welke afstand ik wilde rennen (wat?) en waarom ik zo goed Japans kon (nee, ik ben er nog lang niet..). Tegen de tijd dat alle eerstejaars er waren gingen we in een kring staan om ons voor te stellen. Ik heb iets gezegd in de richting van ‘Ik ben Van den Heuvel, maar Cindy is ook prima. Ik ben ik januari aangekomen en ik ga volgende maand alweer naar huis, maar yoroshiku onegaishimasu (ik kijk uit naar onze toekomstige samenwerking….? er is niet echt een Nederlandse uitdrukking). Toen werden de jongens en meisjes gesplitst en kregen ik en de twee andere eerstejaars die meededen twee senpai toegewezen. We hebben rondjes gerend, over horden gesprongen, eronderdoor gekropen, een wedstrijdje huppelen gedaan, etc.

Rond vijf uur ben ik even terug naar het schoolgebouw gerend om te kijken wat de resultaten voor de stage waren. De docente feliciteerde me en zei dat ik de volgende dag naar mijn lerares moest gaan voor de details. Ik kon het nog niet echt geloven, maar ik rende terug met het briefje in mijn zak. Toen verloor mijn groepje de huppelwedstrijd, waardoor we een extra stuk moesten rennen. We hebben met z’n allen nog wat extra oefeningen gedaan en toen zijn we naar motoyama gelopen om uit eten te gaan. Het was heel gezellig en ik heb wat nieuwe Japanse vrienden gemaakt.

Vrijdag ging ik, terwijl ik nog spierpijn had ik mijn benen, weer oefenen. Het regende, dus we mochten zelf bepalen wat we deden. Ik en de andere eerstejaars kregen een rondleiding van een andere senpai. In de fitnessruimte hebben we wat apparaten uitgeprobeerd, ‘de plank’ gedaan (en opgedrukt enzo…). De andere eerstejaars ging eerder naar huis, dus ik kreeg toen alle aandacht (yay?). Toen hebben we wat aan gewichtheffen gedaan, squats (met gewicht op je rug, natuurlijk) gedaan, etc, etc. Toen we naar buiten liepen keken er drie jongenshoofden om de hoek en ze probeerden Engels te praten. ‘Hello! You got muscle! Bye!’ Mijn senpai vroeg of ik ze kende, haha. Nah, dat gebeurt wel vaker als je buitenlander bent. We hebben buiten een paar rondjes gerend. Als laatste gingen we naar de sportzaal en hebben we kruiwagen gelopen (is hier een naam voor?), zittend een bal over gegooid, zonder dat je voeten de vloer mogen raken en toen waren we wel zo’n beetje klaar. Ze was verbaasd dat ik het redelijk goed bijhield, terwijl ik niet sport. Ik antwoordde dat ik in een restaurant werk, maar dat leek ze niet helemaal logisch te vinden.

Rond half zeven ben ik naar huis gerend om uit eten te gaan met mijn gastgrootouders. De opa zegt niet veel, maar iedereen houdt van hem. De oma lijkt best veel op de moeder. Ze is aardig, maar ook heel direct en heeft een duidelijke mening. Toen zijn we naar een onsen gegaan en dat was het voor vrijdag. Zaterdag zijn we de hele dag gaan winkelen en ’s avonds aten we thuis. Volgens de oma moet ik eerst leren om snel te eten, zodat ik later in een Japans bedrijf snel kan werken. Ik zal m’n best doen.

Oké. Ik denk dat dit is wat ik te vertellen had…

Tot de volgende keer!

Einde maand 3 (en Inuyama festival)

Hoi allemaal,

We zijn hier allemaal in de ontkenningsfase beland, maar we gaan toch echt over niet al te lange tijd weer naar huis (‘huis’?). Er blijven altijd dingetjes die me opvallen, of dingen die ik gewoon nog niet vermeld had.

  • De regels voor het scheiden van afval werken een beetje anders. In Nederland zijn we schijnbaar redelijk streng en Japan zou nog strenger zijn, maar dat weet ik niet zeker. Over het algemeen staan er overal vuilnisbakken (voornamelijk bij konibi’s in de buurt) voor flessen en blikjes. Verder zie je vaak brandbaar en niet-brandbaar afval. Hier thuis hebben we een plek voor gft, plastic en op tafel iets voor alle kleine dingetjes waar we niet voor willen lopen…
  • Japanners zijn zo zuinig! Dit geldt in ieder geval voor het eten. Als mijn gastmoeder taart maakt, gebruikt ze al het beslag, terwijl ik stiekem altijd blij ben als er iets over blijft, zodat ik de kom uit kan likken… Dat hebben jullie niet gelezen.. Aan de andere kant houden ze absoluut niet van tweedehands spullen. Ik heb in Kyoto een kimono voor 1000 yen (dus zeg maar 10 euro) gekocht. Mijn gastmoeder was verbaasd, tot ze ontdekte dat het tweedehands was. Japanners kopen geen gebruikte spullen.
  • Ze smeren hier thuis het brood met een lepel, terwijl ik gewend was dat met een mes te doen. Ik was het al helemaal vergeten, maar toen ik in Kyoto in ons hotel op zoek ging naar een lepel, bedacht ik me ineens dat ik dus helemaal ingeburgerd ben..
  • Ze rijden hier links. Dat weten jullie denk ik al, maar als ik niet oplet ga ik er nog steeds vanuit dat degene aan de linkerkant van de auto achter het stuur zit. Ik ben dus vaak onbewust in de war als de enige in de auto aan de andere kant zit, of als ik aan de linkerkant in moet stappen.
  • Dit was ik ook helemaal vergeten, maar de wc’s zijn hier anders. En dan heb ik het niet eens over de hurktoiletten, maar over de westerse, verwarmde wc-brillen. Als ze niet verwarmd worden, zit er een (roze) stofje omheen, zodat je nooit kou hoeft te lijden. Mijn gastmoeder had medelijden met ons Nederlanders en onze ijskoude wc’s in de winter. Toen ik in het hostel in Osaka ging zitten op een koude bril schrok ik me dus ook kapot.
  • Het water is groen… In Nederland is het slootwater vaak bruin, of misschien doorzichtig. Op Curaçao is het blauw. Hier is het om wat voor reden dan ook donkergroen.
  • Ik heb het idee dat Japanners vaak te grote schoenen aan hebben. In de metro staar je meestal naar beneden, dus ik zie heel wat schoenen voorbij komen. Veel vrouwen dragen hakken en meestal zit er net iets teveel ruimte tussen hun hielen en de schoen.
  • Ze hebben hier een manier om iemand te bedanken door met hun autolichten te knipperen… doen we dat in Nederland? Ik heb nog nooit achter het stuur gezeten, dus ik zou het niet weten..
  • Oude mensen kunnen een speciale sticker op hun auto plakken, zodat iedereen het ze vergeeft als ze te langzaam rijden etc. Apart.
  • Je kunt elastiekjes kopen die je later zelf vastknoopt. In Nederland koop je meestal gewoon kant-en-klare ronde elastiekjes, maar mijn gastgezin vindt de andere variant fijner.
  • Het is blijkbaar onbeleefd om het winkelpersoneel te ‘helpen’. Mijn gastmoeder (en veel andere Japanners) pakt in de winkel iets op om het te bekijken en propt het gewoon terug. Ik loop erachteraan om het zo goed mogelijk op te vouwen. Af en toe raap ik ook iets op van de grond om het terug te leggen, maar volgens haar is dat juist onbeleefd. Het zal wel iets te maken hebben met werk van anderen afpakken, of het personeel het idee geven dat ze het niet goed genoeg doen, ofzo…
  • Bijna overal staat geschreven hoeveel calorieën er in het eten zitten. Ik dacht dat het was omdat iedereen af wil vallen, maar het helpt in restaurants, omdat je dan in kan schatten hoeveel je voor je geld krijgt.
  • Ze geven spuitjes in je onderarm, terwijl ze dat in Nederland  vaak in je bovenarm doen. Alleen bloedprikken is wat anders. Ik weet niet precies hoe dat in elkaar zit.
  • Japanners gaan origami vouwen als ze zich vervelen. Ik zit vaak met grote interesse te kijken hoe mijn gastmoeder en zussen tijdens gesprekken zonder na te denken nutteloze papiertjes veranderen in hoedjes en bloemetjes etc.
  • Ik was helemaal vergeten dat het Pasen was! Ik heb er hier niks van gemerkt.
  • Ze plakken hier de tassen dicht in de winkel. Aan de ene kant is het handig, omdat er zo minder snel iets uitvalt en als het regent worden je spullen minder snel nat. Aan de andere kant ben ik even bezig met uitpakken wanneer ik thuiskom.

Ik ben de laatste tijd wat minder blij als ik buitenlanders tegenkom. Een tijdje geleden kwam ik voor de tweede keer dezelfde buitenlander tegen in de metro en natuurlijk groetten we elkaar. Toen kwam hij ineens naast me zitten om een gesprek te voeren. Het is niet verboden, maar aangezien de Japanners geen van allen praatten, wilde ik niet nog meer opvallen, dus daar had ik al niet zoveel zin in. Toen vroeg hij me om mijn nummer en Facebook, dus ik heb zo beleefd mogelijk geweigerd. Sindsdien negeer ik buitenlanders in de metro… Aan de andere kant zijn de Japanners tot nu toe allemaal aardig. Pasgeleden kwam ik een van onze buren tegen en ze begon een gesprek, wat eigenlijk redelijk zeldzaam is. Ze vroeg of ik een ha-fu (oftewel half, meestal als in half Japans en half Amerikaans/Europees, etc. ) was, dus ik was helemaal blij. Vandaag kwamen er ineens twee Japanse studenten het lokaal in, waar ik met twee anderen zat. Ze wilden graag Engels leren (als in elke week afspreken en samen Engels spreken), maar daar hadden we niet echt zin in, dus we hebben ze doorverwezen naar ‘World Plaza’, de plek waar buitenlanders in hun taal met Japanners praten. Gelukkig snappen Japanners dat soort hints.

Gisteren ben ik met mijn gastmoeder, zus en een uitwisselingsstudent en zijn gastmoeder naar Inuyama geweest om toch nog even te genieten van de kersenbloesem en wat mee te krijgen van het festival daar. Het is zo leuk om eindelijk een Japans festival meegemaakt te hebben.

IMG_1559 IMG_1568

Voor degenen die zich afvragen hoe het nu gaat met mij en mijn gezin: om de één of andere reden zijn mijn zussen en ik ineens veel beter bevriend geraakt, lijkt het. Ik weet niet hoe of waarom, maar ik vind het prima.

Als laatste heeft een vriendin die mee was tijdens de vakantie foto’s op Facebook gezet (die mooier zijn dan die van mij), dus ik zal ze even delen met degenen die niet aan Facebook doen.

21183_10206287159363050_8578586208905084626_n 13787_10206287032279873_3594595618373274117_n 11102709_10206287167483253_1008693718820337582_n 10471195_10206287260245572_5105093600593217871_n 11129809_10206287005319199_5617218040404055273_n 11127821_10206287013719409_5184030553132494774_n

Tot binnenkort!

Is er ook iets niet leuk? (En lente!)

Hoi allemaal,

Ik heb het altijd over alle leuke dingen en iedereen vraagt of ik nog wel thuiskom. Het is zeker waar dat ik het ontzettend naar mijn zin heb en ik maak me meer zorgen over hoe ik me zal voelen als ik terug moet. Aan de andere kant kan nooit alles perfect gaan, dus ik zal het ook maar een keer hebben over dingetjes die wat minder zijn.

Allereerst had iedereen het over de culture shock die iedereen hoort te krijgen in het buitenland. Ik heb een tijdje bijgehouden hoe ik me voelde, maar ik had niet echt het idee dat er een probleem was. Soms heb ik namelijk het idee dat je iets aan gaat zien voor culture shock, terwijl het in Nederland net zo vervelend was geweest. Iets was ik wel interessant vind is dat ik ergens in de tweede maand het gevoel had dat ik me niet kon concentreren. Normaal gesproken kan ik mijn gedachten ordenen, maar ik hoorde ineens drie talen door mekaar en ik kon niet meer zoveel informatie verwerken. Vooral tijdens het TV kijken volgde ik er weinig van. Nu klinkt dat misschien logisch, aangezien het in het Japans is, maar ook dingen die ik normaal begrijp kon ik niet meer volgen. Verder had ik het gevoel dat iedereen om me heen irritant was. Zolang ik genoeg uitgerust ben (en veel eten heb) is dat normaal geen probleem. Ik ben zo iemand die pas merkt dat iemand irritant is wanneer iemand anders er iets over zegt. Als laatste kon ik een tijdje geen dromen meer onthouden en toen dat weer terugkwam had ik steeds nachtmerries. Ondertussen heb ik weer dezelfde vage dromen als in Nederland. Ik moet zeggen dat ik dit allemaal vooral interessant vond, dus het was niet echt een probleem en het ging snel over.

Ik heb tot nu toe drie keer wat mindere momenten gehad (maar goed, in drie maanden..). De eerste keer was aan het eind van de eerste vakantie, omdat ik niks had gedaan en eigenlijk alleen tijd had verspild. Toen ben ik maar even gaan wandelen, iets wat meestal helpt als ik zulke buien heb. In Japan helpt het nog beter, want het herinnert me aan het feit dat ik toch echt in Japan zit.

De tweede keer was tijdens mijn vakantie in Kyoto en Osaka toen ik besloot in het hostel te blijven, terwijl de rest uitging. Ik was doodop, dus het was noodzakelijk, maar ik had allereerst geen wifi om contact te hebben met wie dan ook en natuurlijk hielp het feit dat ik moe was niet mee. Dus wat doe je dan? Goed opgelet: ik ben in de buurt rond gaan lopen, ook omdat ik iets moest eten. Vooral het feit dat ik ontdekte dat er beneden wifi was hielp enorm, omdat ik zo wat berichten kon versturen en praatjes kon maken met de mensen daar.

Als laatste heb ik een goede band met mijn gastgezin, maar elk gezin heeft zo zijn problemen. In mijn geval heeft het meestal te maken met de zusjes. Ze zijn niet onaardig, maar de relatie is een beetje vreemd. Ik kan namelijk goed opschieten met de ouders en dat vinden ze niet altijd even leuk. Soms zijn ze aardig en soms negeren ze me ineens. De meeste mensen vinden dat ze er te oud voor zijn (we zijn allemaal ongeveer even oud), maar toevallig ben ik een jaloers persoon, dus ik snap ze. Dat maakt het echter niet per se makkelijker. Ik dacht dat ik een probleem zou hebben met het feit dat ik introvert ben en dus niet genoeg tijd met ze door zou brengen, maar het blijkt het tegenovergestelde te zijn. Ik doe over het algemeen zoveel mogelijk in de zitkamer, aangezien we dan meer praten en zelfs al ze niet tegen mij praten hoor ik Japans, dus dat helpt meteen met leren. Op een gegeven moment zeiden de zusjes dat ze het niet fijn vonden, omdat ze teveel gaan letten op wat ze doen. Ze willen soms TV kijken, maar doen het niet, omdat ik huiswerk aan het doen ben. Ik vind het op zich best, maar ze zijn nog niet zo aan me gewend dat ze kunnen doen wat ze willen waar ik bij ben. Dus de gastmoeder zei dat ik als ik iets voor mezelf doe beter naar mijn kamer kon gaan. Yup, daar komt de vioolmuziek. Ten eerste was ik redelijk chagrijnig omdat ze het niet zelf zeiden, maar via de moeder en ten tweede wil ik zoveel mogelijk tijd met ze doorbrengen, dus daar zat ik niet echt op te wachten. Ondertussen gaat het wel steeds beter met ons, vooral sinds de zusjes een week een homestay hebben gedaan. Ze hebben nu wat meer respect voor me, hehe. Bovendien praat de moeder ook met ze en sinds ze gehoord hebben dat ik me schuldig voelde omdat ze door mij minder aandacht krijgen, hebben we ineens leuke gesprekken. Ik heb zo ondertussen een balans gevonden tussen wat ik op mijn kamer doe en wanneer ik in de zitkamer kan zitten.

Een gastgezin kan een beetje moeilijk zijn, maar zolang de student zich aan wil passen en het gezin de student accepteert als gezinslid, komt alles uiteindelijk goed. Als ik nu zou mogen kiezen zou ik in ieder geval zeker voor dit gezin kiezen. Hoeveel last je hebt tijdens de uitwisseling, hangt ook af van je karakter en je achtergrond. Ik denk echt dat het feit dat ik als kind naar Nederland verhuisd ben en na school bij veel gezinnen ben overgebleven een groot verschil maakt. Het maakt niet uit waar ik ben, ik heb altijd een soort van heimwee. Aan de andere kant ben ik flexibel en kan ik me aan veel levensstijlen aanpassen. Toen ik dit allemaal liep te bedenken viel er ineens een roze blaadje voor mijn neus op de grond (echt waar!).

En ja, het is eindelijk lente! Het weer wordt langzaam maar zeker steeds beter en de kersenbloesems staan op dit moment volop in bloei. Dat werkt nog meer mee aan het Japan-gevoel. Ze zijn echt overal en op plekken waar er veel bij elkaar staan, lijkt het net alsof het een grote, roze wolk is.

IMG_1513 IMG_1522

Natuurlijk hebben we volgens Japanse traditie met Nanzan studenten onder de kersenbloesems gepicknickt en ook Nanzan zelf houdt van deze bomen:

IMG_1503 IMG_1537

Lente betekent ook dat het schooljaar opnieuw begint voor de Japanners, dus gisteren hadden we ineens een explosie aan Japanse eerstejaars en hun ouders. Allemaal leuk, maar het betekent helaas ook dat ze ons uitwisselingsstudenten weer naar de uithoeken van de campus zullen sturen voor de lessen. Dit is ook de tijd dat alle clubs beginnen met het werven van leden en dat resulteert in rijen clubs die met uniforms en bordjes reclame maken en je dingen in de handen willen drukken. Ik zit zelf ook te denken om bij een club te gaan. Alleen huiswerk doen is niet alles en ik wil toch ook graag nog wat Japanse vrienden maken. Ik heb nogal lol gehad met mijn gastgezin toen we zaten te bedenken wat voor sport ik zou kunnen doen. Maar goed, we zien wel hoe dat afloopt.

Voor nu zal ik maar stoppen en binnenkort is de derde maand alweer voorbij, dus dan zal ik nog een keer over wat andere dingen schrijven.

Tot binnenkort!